Alam mo ung minsan wala kang maisip tapos may bigla kang maiisip tapos pag naisip mo na, ayaw mo na isipin at gusto na lang tanggalin sa isip?
Ako alam ko, ikaw alam mo? Isip ka na lang kung kaya mo. :P
Mga halo-halo kong kwento. *bow*
Sa isang normal na review day, oras na ngayon ng gising ko. Pero dahil nga Sabado ngayon at pinagbigyan ko ang sarili ko na panoorin ang huling dalawang episode ng Glee, eto, gising pa din ako at parang di na makatulog at ngayon nagsusulat na… Sa totoo lang, parang ambilis ng lingong lumipas. Parang noong huling Sabado lang, nasa Batangas ako, may sore eyes tapos natapilok tapos nilagnat tapos nagpahilot tapos nilagnat ulit tapos nawala ang lagnat tapos nilagnat ulit tapos hindi na pumasok tapos gumaling tapos magaling pa din tapos ngayon na. Ambilis ng mga araw diba?
Sa mga nakalipas na araw, ang dami lang atang nangyari na hindi naman na tipikal sa ganitong panahon. Ewan ko ba, ang dami lang. Ang alam ko lang ngayon ay 'wag sayangin ang panahon ko 'pagkat konti na lang 'to. Dapat ay hindi sa kung saan-saan ko itinutuon ang aking isip kundi sa pag-aaral lang. At higit sa lahat, 'wag kalimutan si Big Boss sa taas na walang sawang nagmumudmod ng pagmamahal at biyaya.
Basta madaming nangyaring ngayong lingo. Maaring hindi mabigat para sa iba, pero para sa 'kin, muli na naman Niyang ipinamalas ang kakaibang kapangyarihan Niya. (Ambilis makaramdam ni Lord. :D Amen!)
Sa susunod, mag-iingles na ulit ako. :P
The night has been filled with different stories from different people who matter to me. I may not be their closest friend and I am not the person whom they always run to whenever they have problems but I'm glad and blessed to be here for them. I am really grateful for their trust and confidence on me.
Friends, thank you. You make me feel important and trustworthy. You filled my love tank with love. I love you. I really hope that everything will be well soon.
*hugs*
Ano ang mas mahirap?
Magkunwaring gising o magkunwaring tulog?
Magkunwaring masaya o magkunwaring malungkot?
Magkunwaring may alam o magkunwaring walang alam?
Magkunwaring naiintindihan o magkunwaring nalilito?
Magkunwaring umiiyak o magkunwaring tumatawa?
Magkunwaring mahal o magkunwaring hindi mahal?
Bakit nga ba naimbento ang salitang "kunwari"?
Bakit nga ba kailangang magkunwari?
Hindi ba pwedeng ung totoo na lang palagi?
Sa buhay natin, kailangan lang natin minsang lumayo, namnamin ang sakit pagkatapos ay pakawalan ito. Subukang mabuhay ng normal at hayaan lang ang panahon ang maghilom ng mga sugat ng nakaraan. Minsan nakakainip, madalas nakakabagot, pero ano naman ang paghihintay ng saglit kung ang kapalit naman nito ang habambuhay na tunay na kaligayahan na walang ni konting kirot at poot na nadarama?
Hindi bago ang mga desisyon na nangangailangan ng panahon. Minsan, kailangan munang magpalipas ng oras, huminto, manahimik at mag-isip. Dapat hindi nagmamadali dahil baka sa pagkakataong ito, maging katotohanan na ang lahat ng panaginip. Hindi na tayo masasawi at higit sa lahat, makita na ang matagal nang hinahanap. Baka sa pagkakataong ito, dumating na ang tamang pagkakataon sa tamang panahon.
"It was after all for my own good so that I need not to choose nor take sides.I may have hurt now but I know that He just rescued me from a deeper pain that I might encounter in the future if I should have indulged myself now. It was not easy to understand nor to accept but I trusted Him, followed Him with eyes closed and let Him have His way in every step. It may have took me a while before I had the courage to take a step and move forward, but who cares? At least I realized that not all "yes" are really "yes", that true friends keep their promises and that His love is far more greater than anything this world could offer."
