ang balak: matulog ng maaga. gumising ng maaga. tumulong mag-ayos para sa mga darating na bisita.
Pero mukhang hanggang balak na lang 'yun dahil hanggang ngayon, gising pa din ako. :((
Bakit nga ako gising pa? Hay, hindi ko rin alam. Ang alam ko lang, inaantok na ako pero ang diwa ko'y gising na gising pa. Parang humahanap ng mga sagot sa tanong na hindi pa natatanong at naiisip. Buti pa ang mga tanong na 'yon, may sagot na. Eh ang mga tanong ko, meron na kaya? (aysus, ano na naman ba 'to???)
Sabog. Parang addict lang. Nagsusulat, pero wala namang patutunguhan. Nag-iisip, wala naman talagang kahulugan. Ganito ba talaga 'pag walang magawa kahit na madaming kailangang gawin? Sa madaling salita, ganito ba talaga 'pag TAMAD....???
Ano nga ba ang point ng blog na 'to??? >>> wala lang. Gusto ko lang magsulat, bakit ba? :))
Pero alam mo, sa gabing ito (madaling araw pala), meron akong napagtanto....
Sa buhay natin, kailangan lang natin minsang lumayo, namnamin ang sakit pagkatapos ay pakawalan ito. Subukang mabuhay ng normal at hayaan lang ang panahon ang maghilom ng mga sugat ng nakaraan. Minsan nakakainip, madalas nakakabagot, pero ano naman ang paghihintay ng saglit kung ang kapalit naman nito ang habambuhay na tunay na kaligayahan na walang ni konting kirot at poot na nadarama?
Hindi bago ang mga desisyon na nangangailangan ng panahon. Minsan, kailangan munang magpalipas ng oras, huminto, manahimik at mag-isip. Dapat hindi nagmamadali dahil baka sa pagkakataong ito, maging katotohanan na ang lahat ng panaginip. Hindi na tayo masasawi at higit sa lahat, makita na ang matagal nang hinahanap. Baka sa pagkakataong ito, dumating na ang tamang pagkakataon sa tamang panahon.
Tanging panahon lang ang makapagsasabi at ang tanging magagawa ko lang ay ang maghintay. :)
Tama na, tulog na, kainan na mamaya. :D
